ISANG LALAKING BUMILI NG SECONDHAND NA LAPTOP ANG NANGATAL SA TAKOT NANG MAKAKITA NG MGA LITRATO AT PLANO NG PAGSABOG KAYA DALI-DALI SIYANG SUMUGOD SA ISANG PAARALAN PARA PIGILAN ANG AKALA NIYANG MASAKER PERO ISANG NAKAKAIYAK NA KATOTOHANAN PALA ANG NAGHIHINTAY SA KANYA
Paborito ni Marco ang mag-ayos ng sirang gamit tuwing day off.
Wala siyang ibang ginagawa kundi mag-ikot sa mga surplus stores at ukay-ukay sa gilid ng kalsada sa Cubao upang maghanap ng murang piyesa.
Wala namang nag-utos o nagbayad sa kanya; sadyang hilig lang niya ang mangalikot ng mga lumang makina para palipasin ang oras.
Sa isang maalikabok na tindahan, nakita niya ang isang napakabigat at lumang laptop na ibinebenta nang halos paluging halaga.
Naisip niyang magandang palipas-oras ito kaya binili niya agad gamit ang sariling pera at masayang umuwi sa kanilang masikip na apartment.
Pagdating sa bahay, agad niyang pinunasan at binuksan ang laptop.
Laking gulat niyang gumana ito.
Nang simulan niyang halughugin at i-format ang mga files upang linisin ang system, isang nakatagong folder ang kumuha ng kanyang buong atensyon:
“Operation: Ground Zero.”
Dahil sa namumuong kuryosidad, sinubukan niyang buksan.
Humingi ito ng mahabang password, ngunit dahil sanay siya sa ganitong tech problems, madali niyang na-bypass ang security ng computer.
Inaasahan niyang makakita ng mga lumang pelikula, ngunit ang bumungad sa kanya ay nagpatayo ng kanyang balahibo.
Sa loob ng folder ay may isang napakadetalyadong mapa ng isang pampublikong elementarya sa Marikina.
May mga makakapal na pulang marka sa bintana at pinto ng silid-aralan ng Grade 5 – Rizal.
Bukod dito, may nakakatakot na litrato ng silid habang walang tao, tila kinuhanan ng isang stalker.
Ang pinakanakapagpakaba sa kanya ay isang text file na “Countdown.”
Nakasulat nang malinaw:
“Target Time: 12:00 NN, Lunes. Detonation and Surprise Assault. All exits covered.”
May naka-attach pa na resibo para sa mga mamahaling combustible materials at timers.
Halos mawalan ng hininga si Marco sa nabasa.
Nanginginig siyang tumingin sa orasan.
Lunes na ngayon, at alas-onse y medya na ng umaga!
Inakala niyang laptop ito ng isang mapanganib na terorista na nagpaplano ng isang walang-awang masaker.
Naisip niyang tumawag ng pulis, ngunit natakot siyang hindi sila agad maniniwala o baka hindi na sila umabot dahil sa matinding trapik.
Walang opisyal na nag-uutos sa kanya, at walang inaasahang back-up.
Sa matinding kaba, nagdesisyon si Marco na itaya ang sariling buhay para pigilan ang krimen.
Kinuha niya ang motor, hindi na nag-abalang magsuot ng helmet o jacket, at mabilis na pinaharurot palabas ng kalsada.
Wala siyang pakialam kahit mahuli pa siya sa overspeeding ng mga enforcer.
Ang tanging nasa isip niya ay ang iligtas ang mga inosenteng bata mula sa isang madugong trahedya.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Pagdating sa labas ng eskwelahan, eksaktong limang minuto na lang bago mag-alas dose ng tanghali.
Iniwan niya ang motor sa kalsada at mabilis na tumakbo papasok.
Naiwasan niya ang gwardya sa gate at parang kidlat na tumakbo sa mga pasilyo patungo sa gusali ng Grade 5 – Rizal.
Nang makarating siya, nakasara ang mga pinto at sobrang tahimik ang paligid.
Kinabahan siya nang matindi dahil baka nahuli na siya.
“Wala na ba akong naabutan?” tanong niya habang tumutulo ang pawis sa kaba.
Sa desperasyon, malakas niyang sinipa ang pinto, handang isakripisyo ang sarili laban sa kriminal.
“Lahat kayo, dapa!” pasigaw na utos ni Marco habang nakapikit.
Ngunit pagbukas ng pinto, isang napakalakas na “SURPRISE!” ang umalingawngaw sa paligid, kasunod ng malalakas na pagputok ng makukulay na party poppers at confetti.
Natigilan si Marco.
Walang bomba.
Walang anumang banta ng terorista.
Sa gitna ng silid, napapalibutan ng mga nagtatawanan at nakangiting kaklase at guro, ay isang umiiyak na batang babae na mahigpit na nakayakap sa isang lalaking nakasuot ng malinis na uniporme ng seaman.
Umaapaw ang masasarap na pagkain sa lamesa at may isang malaking banner na nagsasabing “Welcome Home, Papa!”
Lumapit ang seaman at napansin ang bitbit nitong laptop bag.
“Teka, iyan ang nawawala kong laptop!” natatawang sabi nito.
“Diyan ko inayos ang plano para sa surprise party na ito para sa anak ko! Naiwan ko ‘yan sa taxi noong isang buwan. Ang ‘detonation’ at combustibles na tinutukoy ko sa files ay ang pagputok ng malalaking confetti cannons!”
Napahagulgol si Marco sa labis na hiya at matinding ginhawa.
Ang inakala niyang kasuklam-suklam na krimen ay plano lang pala ng isang mapagmahal na OFW para sorpresahin ang nangungulilang anak.
Imbes na ipahuli sa pulis dahil sa paninira ng pinto, pinakain pa siya ng pamilya at taos-pusong pinasalamatan sa kanyang dalisay na intensyon.
Umuwi si Marco na may malaking ngiti, bitbit ang aral na hindi lahat ng misteryo ay may masamang dulo.
Mga ka-SAY, nakaranas na rin ba kayong mag-isip nang napakasama tungkol sa isang kakaibang sitwasyon na naging maganda at nakakatuwa pala sa huli?
Kung ikaw si Marco, susugod ka rin ba nang mag-isa kahit walang kapalit na pera o nag-utos sa iyo?
