Ako si Elara.
At kung may isang bagay akong natutunan sa loob ng isang taon ng pagsasama namin ni Don Hugo, iyon ay ito:
Minsan, ang pinakamapanganib na pagkakamali ng isang tao ay ang maniwala sa nakikita lamang ng kanyang mga mata.
Noong una ko siyang makita, hindi ko rin siya nakita bilang isang tao.
Nakita ko siya bilang isang kasunduan.
Isang utang.
Isang sakripisyong kailangan kong gawin para mailigtas ang pamilya ko.
At higit sa lahat, nakita ko siya bilang halimaw.
Isang lalaking tinawag ng buong siyudad na “The Billionaire Pig.”
Pero sa gabi ng aming unang anibersaryo, malalaman kong ang lalaking kinatatakutan at kinahihiya ko noon ay may isang lihim na itinago niya sa buong mundo.
At nang alisin niya ang tinatawag niyang “balat” sa harap ko…
Hindi ako nakasigaw dahil sa takot.
Sumigaw ako dahil hindi ko makilala ang lalaking nasa harapan ko.
KABANATA 1: ANG KASAL NA HINDI KO PINILI
Dalawampu’t apat na taong gulang ako nang sabihin ng ama ko ang mga salitang nagpabago sa buong buhay ko.
“Elara, kailangan mong pakasalan si Don Hugo.”
Natahimik ako.
Akala ko nagbibiro siya.
Nasa hapag-kainan kami noon. Sa harap ko ay malamig nang kape, habang ang aking ina ay tahimik na umiiyak sa kabilang dulo ng mesa.
“Papa… ano po?”
“Alam mong nalulugi na ang kumpanya.”
“Alam ko.”
“Hindi na sapat ang pera para bayaran ang mga bangko.”
“Alam ko po.”
“Kapag hindi tayo nakapagbayad sa loob ng isang buwan, kukunin nila ang bahay. Isasara ang kumpanya. Mawawala ang lahat.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Pero ano ang kinalaman ni Don Hugo?”
Hindi sumagot ang ama ko agad.
Sa halip, ibinaba niya ang isang folder sa harap ko.
Binuksan ko iyon.
May mga dokumento tungkol sa utang ng pamilya namin.
May mga kontrata.
At sa pinakahuli, isang kasunduan sa pagitan ng pamilya namin at ng kumpanya ni Don Hugo.
Nang makita ko ang pangalan niya, parang nanlamig ang buong katawan ko.
“Hindi…”
“Elara.”
“Hindi ko siya pakakasalan.”
“Wala tayong ibang pagpipilian.”
Tumayo ako.
“Meron! Maghanap tayo ng ibang paraan!”
“Sinubukan na namin!”
“Magbenta tayo ng bahay!”
“Hindi sapat.”
“Magbenta tayo ng lupa!”
“May sangla na ang lahat.”
“Humiram tayo!”
“Wala nang gustong magpahiram sa atin!”
Napatingin ako sa ama ko.
At doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko pa kailanman nakita sa kanya.
Pagkatalo.
Ang lalaking dati kong nakikitang matapang, palaban at kayang lutasin ang anumang problema ay ngayon ay nakayuko sa harap ko.
“May kondisyon si Don Hugo,” mahina niyang sabi.
“Ano?”
“Babayaran niya lahat ng utang natin.”
“Kapag pinakasalan ko siya?”
Tumango siya.
Naramdaman kong parang may humawak sa dibdib ko.
“Bakit ako?”
“Dahil… ikaw ang pinili niya.”
Napatawa ako nang mapait.
“Hindi niya nga ako kilala.”
“May nakita raw siya sa isang charity event.”
“Hindi puwedeng ganoon lang.”
“Hindi ko rin maintindihan.”
Umupo ako muli.
“Papa… alam mo naman kung sino siya.”
Hindi sumagot ang ama ko.
“Ang itsura niya.”
Tahimik.
“Ang mga kuwento tungkol sa kanya.”
Tahimik pa rin.
“Ang tawag sa kanya ng mga tao.”
Tumulo ang luha ko.
“The Billionaire Pig.”
KABANATA 2: THE BILLIONAIRE PIG
Hindi ko na kailangang tanungin kung bakit ganoon ang tawag sa kanya.
Sa unang pagkakataon na nakita ko si Don Hugo nang personal, naintindihan ko agad.
Nasa isang malaking pribadong silid kami sa restaurant.
Pagbukas ng pinto, nakita ko ang isang napakalaking lalaki.
Mataba.
Kalbo.
May malalaking peklat sa pisngi at noo.
Bahagyang nakayuko ang katawan niya, at tila hirap siyang maglakad.
Naka-itim siyang suit.
Pero kahit gaano kamahal ang suot niya, hindi nito maitago ang katawan niyang naging dahilan para pag-usapan siya ng buong siyudad.
Nang tumingin siya sa akin, napayuko ako.
“Miss Elara.”
Malalim at paos ang boses niya.
Tumango ako.
“Don Hugo.”
Umupo siya sa tapat ko.
Walang nagsalita nang ilang segundo.
“Hindi kita pipilitin,” sabi niya.
Napatingin ako sa kanya.
“Pero kailangan kong pumayag?”
“Kung hindi ka pumayag, hindi ko rin pipilitin ang pamilya mo.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero mawawala ang kumpanya namin.”
“Hindi ko sinabi na iyon ang kasalanan ko.”
Natahimik ako.
May kakaibang lungkot sa mga mata niya.
“Bakit ako?” tanong ko.
“Dahil gusto kong magkaroon ng taong hindi aalis sa tabi ko dahil sa itsura ko.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
“Hindi kita hinihinging mahalin ako,” dagdag niya. “Gusto ko lamang ng isang kasunduan. Isang taon. Pagkatapos ng isang taon, kung gusto mong umalis, malaya ka.”
Isang taon.
365 araw.
Iyon ang presyo ng kaligtasan ng pamilya ko.
Tumango ako.
“Sige.”
Hindi ko alam noon na ang simpleng salitang iyon ang magiging simula ng pinakamalaking pagbabago sa buhay ko.
KABANATA 3: ANG KASAL
Sa araw ng aming kasal, parang buong siyudad ang gustong manood.
Hindi dahil masaya sila para sa amin.
Kundi dahil gusto nilang makita ang “Billionaire Pig” na ikakasal.
Habang naglalakad ako patungo sa altar, naririnig ko ang mga bulungan.
“Grabe, Beauty and the Beast.”
“Pero hindi mukhang magiging prince charming ang beast.”
“Pera lang talaga ang habol ng babae.”
“Imagine, katabi mo matulog ang baboy?”
Nanginginig ang kamay ko.
Pinilit kong huwag umiyak.
Pero nang makita ko si Hugo sa altar, tuluyang tumulo ang luha ko.
Hindi dahil mahal ko siya.
Kundi dahil alam kong ang ginagawa ko ay hindi kasal.
Ito ay isang pagbebenta ng aking kinabukasan.
Pagkatapos ng seremonya, dinala ako sa mansyon niya.
Napakalaki noon.
May hardin.
May fountain.
May pribadong library.
May mga silid na mas malaki pa kaysa sa buong bahay namin.
Ngunit kahit gaano kaganda ang lugar, pakiramdam ko ay kulungan iyon.
Nang gabing iyon, pumasok si Hugo sa aming kwarto.
Nakahawak ako sa kumot.
Nang makita niya ang takot sa mukha ko, huminto siya.
“Huwag kang mag-alala, Elara.”
Tahimik ako.
“Hindi kita gagalawin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Matulog ka sa kama.”
“Eh ikaw?”
“Dito ako sa sofa.”
“Hindi kailangan.”
“Mas komportable akong alam kong ligtas ka.”
Humiga siya sa sofa.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya ako pinilit.
At bago siya pumikit, sinabi niya:
“Pasensya ka na kung pakiramdam mo ay kinuha ko ang kalayaan mo.”
Hindi ko alam kung bakit.
Pero unang gabi pa lamang, nagsimula nang magkaroon ng maliit na bitak ang larawan ng “halimaw” sa isip ko.
KABANATA 4: ANG LALAKING HINDI KO INASAHAN
Lumipas ang unang linggo.
Hindi niya ako pinakialaman.
Ikalawang linggo.
Hindi pa rin.
Ikatlong linggo.
Nagsimula akong mapansin ang mga bagay na hindi ko inaasahan.
Tuwing umaga, may bulaklak sa mesa ko.
Hindi mamahaling alahas.
Hindi branded na bag.
Mga bulaklak.
Isang araw, tinanong ko ang kasambahay.
“Sino ang naglalagay nito?”
Ngumiti siya.
“Si Sir.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam. Sabi niya, gusto raw niyang may makita kayong maganda paggising.”
Natahimik ako.
Isang gabi, umuwi ako nang pagod.
May sakit ang ulo ko.
Pagpasok ko sa kusina, nakita ko si Hugo na may suot na apron.
“Ano’ng ginagawa mo?”
Napatigil siya.
“Nagluluto.”
“Ikaw?”
Tumawa siya nang mahina.
“Oo. May problema ba?”
“Billionaire ka.”
“Hindi naman ibig sabihin noon na bawal akong magsaing.”
Napangiti ako.
Unang pagkakataon iyon.
At napansin ko ring ngumiti siya.
Sa loob ng isang taon, unti-unti kong nakilala ang taong nasa likod ng itsura.
Maalaga siya.
Tahimik.
Mapagbigay.
Hindi niya ipinagyayabang ang pera niya.
Kapag may empleyadong may problema, tinutulungan niya.
Kapag may batang nangangailangan ng operasyon, hindi niya ipinapaskil sa social media.
Tahimik niyang binabayaran ang ospital.
Minsan, nakita ko siyang nakaupo sa hardin habang pinapakain ang mga pusang gala.
“Bakit mo ginagawa iyan?” tanong ko.
“Dahil gutom sila.”
“Hindi ka ba natatakot kagatin ka?”
“Mas natatakot ako sa mga taong marunong magsalita pero walang puso.”
Napatingin ako sa kanya.
At doon ko unang naramdaman ang kakaibang init sa dibdib ko.
Hindi ko namalayan kung kailan nangyari.
Pero dumating ang araw na hindi ko na siya nakikitang “Billionaire Pig.”
Nakikita ko na si Hugo.
Ang lalaking nag-iiwan ng bulaklak sa mesa.
Ang lalaking nagsasara ng ilaw kapag alam niyang natutulog na ako.
Ang lalaking unang tatakbo kapag nilalagnat ako.
Ang lalaking hindi kailanman humawak sa akin nang walang pahintulot.
At higit sa lahat…
Ang lalaking hindi kailanman hinusgahan ang pagkatao ko.
KABANATA 5: NANG MAHALIN KO SIYA
Hindi ko alam kung kailan ko siya minahal.
Siguro noong isang gabi na nilalagnat ako at hindi siya natulog hanggang bumaba ang temperatura ko.
Siguro noong binigyan niya ako ng lumang libro dahil minsan ko lang nabanggit na gusto kong magbasa.
O baka noong may isang babae sa isang business dinner na tumawa sa itsura niya.
“Hindi ko alam kung paano mo nakakayang makasama ang ganoong lalaki,” sabi niya sa akin.
Bago pa ako makasagot, lumapit si Hugo.
“Ma’am,” sabi niya nang mahinahon, “hindi niya kailangang ipaliwanag sa iyo kung bakit niya ako kasama.”
Hinawakan niya ang wheelchair niya at umalis.
Sinundan ko siya.
“Hugo.”
Huminto siya.
“Salamat.”
“Para saan?”
“Sa pagtatanggol sa akin.”
Ngumiti siya.
“Hindi kita ipinagtanggol. Ipinagtanggol ko ang karapatan mong pumili.”
Hindi ko na napigilan.
Niyakap ko siya.
Nanigas siya.
Parang hindi niya alam kung ano ang gagawin.
Pagkatapos ay marahan niyang niyakap pabalik ang katawan ko.
Walang salita.
Pero sa sandaling iyon, alam kong tapos na ang kasunduan sa puso ko.
Hindi ko na siya kasama dahil sa pamilya ko.
Kasama ko siya dahil gusto ko.
KABANATA 6: UNANG ANIBERSARYO
Dumating ang araw na kinatatakutan ko.
Ang unang anibersaryo ng aming kasal.
Buong araw akong naghanda.
Nagluto ako ng paborito niyang pagkain.
Naglagay ako ng mga kandila sa hapag.
Bumili ako ng maliit na regalo.
Isang relo.
Hindi mamahalin.
Pero pinili ko iyon nang buong puso.
Nang gabing iyon, pumasok si Hugo sa kwarto.
Naka-formal suit siya.
Umupo siya sa gilid ng kama.
“May sasabihin ako sa iyo.”
“Bakit parang seryoso?”
Huminga siya nang malalim.
“Elara… isang taon na tayo.”
“Oo.”
“Masaya ka ba?”
Napangiti ako.
“Oo.”
“Sigurado ka?”
“Sigurado.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Masaya ka ba sa piling ng isang… baboy?”
Napakunot ang noo ko.
“Hugo.”
“Alam kong hindi ko kayang maging tulad ng ibang lalaki.”
“Hindi ko kailangan ng tulad ng ibang lalaki.”
“Hindi mo kailangang magsinungaling.”
“Hindi ako nagsisinungaling.”
Tumingin siya sa akin.
At nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.
Hindi takot sa akin.
Takot na baka iwan ko siya.
“Sa loob ng isang taon,” sabi niya, “hindi kita hinawakan dahil gusto kong magkaroon ka ng pagkakataong makilala ako nang hindi ka napipilitan.”
Tumayo siya.
Lumapit sa isang malaking salamin sa sulok ng kwarto.
“Pero ngayon… may isang bagay akong kailangang sabihin sa iyo.”
Napatingin ako.
Hinawakan niya ang likod ng kanyang leeg.
At doon ko napansin ang isang kakaibang bahagi ng balat niya.
Parang may tahi.
“Hugo?”
Hindi siya sumagot.
Hinawakan niya ang isang maliit na bahagi sa likod ng kanyang ulo.
At dahan-dahang hinila.
Napaatras ako.
“Anong ginagawa mo?”
Hindi siya sumagot.
Hinila niya muli.
At unti-unting natanggal ang tila panlabas na balat sa kanyang mukha.
Napatakip ako sa bibig ko.
“Diyos ko!”
Nagsimula siyang magtanggal ng isang bahagi sa leeg.
Pagkatapos sa balikat.
At sa loob ng ilang segundo…
Ang lalaking nakatayo sa harapan ko ay hindi na ang lalaking nakilala ko sa loob ng isang taon.
Nawala ang kuba.
Nawala ang malalaking peklat.
Nawala ang labis na taba.
At sa harap ko ay isang matangkad, malapad ang balikat, makinis ang balat at napakagwapong lalaki.
Mapupungay ngunit matalim ang mga mata.
Makapal na itim ang buhok.
Malinis ang mukha.
At ang katawan niya ay tila modelo sa isang magazine.
Napaatras ako hanggang sa tumama ang likod ko sa pader.
“Hugo…?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko alam kung paano mo tatanggapin ito.”
Hindi ako makapagsalita.
“Hindi ako ipinanganak na ganito.”
Tumulo ang luha niya.
“Hindi ko rin pinili ang taong nakita mo noong araw ng kasal natin.”
Lumapit siya nang kaunti.
Pero agad siyang huminto.
“Kung gusto mong umalis, maiintindihan ko.”
KABANATA 7: ANG LIHIM
Hindi ko maintindihan ang nangyayari.
“Bakit?”
Iyon lamang ang nasabi ko.
“Bakit mo ginawa iyon?”
Umupo siya.
At nagsimula siyang magkuwento.
Labindalawang taon na ang nakalipas, nagkaroon siya ng malubhang aksidente.
Nasunog ang sasakyan niyang sinasakyan.
Matagal siyang nasa ospital.
Maraming operasyon ang ginawa sa kanya.
Nahirapan siyang gumaling.
Ngunit higit sa pisikal na pinsala ang naranasan niya.
Nalaman niyang ang mga taong dati niyang tinatawag na kaibigan ay nagsimulang pagtawanan siya.
Ang mga babaeng lumalapit sa kanya noon ay nawala.
Ang mga negosyanteng humahanga sa kanya ay nagsimulang matakot na baka bumaba ang reputasyon nila kapag nakita silang kasama niya.
At higit sa lahat, may mga taong nagtangkang kunin ang kanyang kumpanya.
“Pero bakit mo itinago sa akin ang totoong itsura mo?”
“Dahil gusto kong malaman kung may taong kayang mahalin ako nang walang kapalit.”
“Pero maaari mo naman akong sabihin.”
“Hindi.”
Umiling siya.
“Kung sinabi ko sa iyo, baka nagbago ang lahat.”
Naluha ako.
“Hindi mo ba naisip na masasaktan ako?”
“Oo.”
“Na baka maramdaman kong niloko mo ako?”
“Oo.”
“Kung ganoon, bakit?”
Tumingin siya sa akin.
“Dahil sa unang pagkakataon sa buhay ko… natakot akong mawalan ng isang tao.”
Hindi ako nakasagot.
“Sa unang gabi natin,” patuloy niya, “nakita ko kung gaano ka katakot. Hindi ko kayang pilitin ka. Kaya hinayaan kitang makilala ang taong nasa loob.”
Napaluha ako.
“Kung ganoon… bakit ngayon?”
“Dahil tapos na ang isang taon.”
Huminga siya nang malalim.
“Malaya ka na.”
KABANATA 8: ANG DESISYON
Hindi ako umalis.
Sa halip, lumapit ako.
Hinawakan ko ang mukha niya.
Ang mukha na ngayon ay hindi ko kilala.
Pero ang mga mata…
Ang mga mata ay pamilyar.
Iyon ang mga mata ni Hugo.
“Hindi ko mahal ang mukha mo,” bulong ko.
Nangingilid ang luha niya.
“Mahal ko ang taong nag-iwan sa akin ng bulaklak araw-araw.”
Napapikit siya.
“Mahal ko ang lalaking natulog sa sofa para hindi ako matakot.”
Huminga siya nang nanginginig.
“Mahal ko ang lalaking hindi ako pinilit kahit alam niyang kasal kami.”
Tumulo ang luha sa kanyang pisngi.
“At mahal ko ang lalaking tumulong sa pamilya ko kahit hindi niya kailangang gawin iyon.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Hindi ka natatakot?”
“Takot ako.”
Napangiti ako habang umiiyak.
“Pero hindi sa itsura mo.”
Natawa siya nang mahina.
At sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak ang lalaking laging tila napakalakas.
Niyakap ko siya.
Mahigpit.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko niyakap ang “Billionaire Pig.”
Niyakap ko si Hugo.
Ang tunay na Hugo.
KABANATA 9: ANG KATOTOHANANG MAS MASAKIT
Akala ko iyon na ang katapusan ng lihim.
Hindi pala.
Kinabukasan, may dumating na bisita.
Ang aking ama.
Kasama niya ang aking ina.
Pagpasok nila sa mansyon, nakita nila si Hugo.
Hindi na niya suot ang kanyang disguise.
Napatigil ang ama ko.
“Elara…”
“Papa.”
Tumingin siya kay Hugo.
At sa halip na mabigla, tila nakaramdam siya ng takot.
“Hugo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Magkakilala kayo?”
Tahimik ang ama ko.
“Hugo,” sabi niya, “hindi mo kailangang sabihin sa kanya.”
“Sabihin ang ano?”
Walang sumagot.
Lumapit ako.
“Papa, ano ang tinatago ninyo?”
Napayuko siya.
At doon ko nalaman ang masakit na katotohanan.
Hindi aksidente ang lahat.
Bago pa ako pakasalan ni Hugo, may isang taong nagtangkang sirain ang negosyo niya.
At ang taong iyon…
Ay isang dating kasosyo ng aking ama.
Sa pagnanais ng ama ko na iligtas ang aming kumpanya, nakipagkasundo siya kay Hugo.
Ngunit hindi lamang pera ang kapalit.
May isang bagay na hiniling ni Hugo.
Ako.
Hindi dahil gusto niya akong bilhin.
Kundi dahil alam niyang may mga taong gumagamit sa pangalan ng aming pamilya para lapitan siya.
Gusto niyang makita kung sino ang tunay na nagmamahal sa kanya at sino ang interesado lamang sa pera niya.
Nanginginig ako.
“Kung ganoon… eksperimento lang ako?”
Mabilis na umiling si Hugo.
“Hindi.”
“Pero nagsimula tayo dahil sa kasunduan.”
“Oo.”
“Hindi mo ba ako pinili dahil gusto mong subukan kung totoo ako?”
“Sa simula… hindi ko alam.”
Tumahimik siya.
“Pero pagkatapos kitang makilala, wala nang eksperimento.”
Napaluha ako.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil natakot akong kapag sinabi ko ang lahat, mawawala ang tunay na Elara na nakilala ko.”
KABANATA 10: ANG TAONG NAGKASALA
Akala ko galit ako kay Hugo.
Pero hindi.
Galit ako sa buong sitwasyon.
Sa ama ko.
Sa mga taong nanghusga sa kanya.
Sa sarili ko.
Dahil minsan, ako rin ay naging bahagi ng mga taong tumingin sa kanya bilang isang bagay na dapat ikahiya.
“Papa,” sabi ko, “bakit mo ako pinakasal sa kanya?”
Tumulo ang luha ng ama ko.
“Dahil desperado ako.”
“Hindi iyon dahilan.”
“Alam ko.”
“Hindi mo man lang tinanong kung ano ang gusto ko.”
“Alam ko.”
“Akala mo pera lang ang kailangan ko para maging masaya?”
Umiling siya.
“Akala ko maililigtas kita.”
Tumingin ako kay Hugo.
At doon ko nakita ang isang bagay.
Hindi siya galit.
Sa halip, sinabi niya sa aking ama:
“Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa akin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero kailangan mong humingi ng tawad kay Elara.”
Tahimik ang ama ko.
Lumapit siya sa akin.
“Anak… patawad.”
Hindi ko siya agad niyakap.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil may mga sugat na hindi gumagaling sa isang salita.
Pero sa paglipas ng panahon, natutunan kong ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang kinakalimutan mo ang sakit.
Nangangahulugan lamang ito na ayaw mo nang dalhin ang sakit habang buhay.
KABANATA 11: ANG LALAKING MINAHAL KO
Ilang buwan ang lumipas.
Nagbago ang lahat.
Hindi na nagtatago si Hugo.
Sa unang pagkakataon, lumabas siya sa publiko nang walang disguise.
May mga taong nagulat.
May mga taong hindi naniwala.
May mga taong nagsabing operasyon lang daw.
May ilan pa ring nanlait.
Pero hindi na siya nagmamalasakit.
Nakatayo siya sa tabi ko sa isang malaking charity event.
May isang reporter na nagtanong:
“Sir Hugo, bakit ninyo itinago ang inyong tunay na mukha nang napakatagal?”
Ngumiti siya.
“Dahil gusto kong malaman kung may taong kayang makakita sa akin bilang tao.”
Napatingin sa akin ang reporter.
“At nakita ninyo ba?”
Hinawakan ni Hugo ang kamay ko.
“Oo.”
“Siya ba?”
Tumingin siya sa akin.
“Siya.”
Ngumiti ako.
Hindi dahil gwapo na siya.
Hindi dahil bilyonaryo siya.
Kundi dahil alam kong sa likod ng kanyang malaking kayamanan, may pusong minsang nasaktan nang sobra.
At sa likod ng kanyang “pangit” na balat, may lalaking buong buhay lamang humihiling na mahalin nang totoo.
KABANATA 12: ANG TOTOONG ANNIVERSARY
Isang taon matapos niyang ipakita sa akin ang kanyang tunay na mukha, muli kaming nagdiwang ng anibersaryo.
Nasa parehong kwarto kami.
Parehong kandila.
Parehong kama.
Ngunit ibang-iba na ang lahat.
Lumapit siya sa akin.
“Elara.”
“O?”
“May regalo ako.”
Tumawa ako.
“Hindi mo na kailangang regaluhan ako.”
“Hindi ito para sa iyo.”
“Para kanino?”
“Para sa atin.”
Iniabot niya sa akin ang isang maliit na kahon.
Binuksan ko.
Nandoon ang aming unang wedding contract.
Ngunit may nakasulat sa ibabaw:
CANCELLED.
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi na ito kasal dahil sa utang.”
Napangiti siya.
“Hindi na ito kasal dahil sa kasunduan.”
Lumuhod siya sa harap ko.
“Elara, gusto kong pakasalan mo ako ulit.”
Napatakip ako sa bibig ko.
“Pero sa pagkakataong ito, wala nang pamilya na nagdidikta.”
Walang utang.
Walang kontrata.
Walang obligasyon.
“Ako lang.”
Tumulo ang luha ko.
“Pipiliin mo ba ako?”
“Oo.”
“Bilang sino?”
“Bilang Hugo.”
Hinawakan ko ang kanyang kamay.
“At pipiliin kita bilang Elara.”
KABANATA 13: ANG HULING ARAL
Makalipas ang ilang taon, marami pa ring taong tinatanong ako kung bakit ko pinakasalan si Hugo.
Kapag sinasabi kong minahal ko siya bago ko nalaman ang tunay niyang mukha, hindi sila makapaniwala.
Minsan, may babae pang nagsabi:
“Kung hindi pala siya gwapo, iiwan mo sana siya.”
Ngumiti lang ako.
“Hindi mo naiintindihan.”
“Ang alin?”
“Hindi ko siya minahal dahil gwapo siya.”
“Kung ganoon, bakit?”
Sumagot ako:
“Dahil noong akala kong wala siyang maibibigay sa akin kundi isang mahirap na buhay, binigyan niya ako ng respeto.”
“Binigyan niya ako ng kalayaan.”
“Binigyan niya ako ng seguridad.”
“At higit sa lahat, minahal niya ako nang hindi niya hinihinging suklian ko agad.”
Tahimik ang babae.
“At noong nalaman kong gwapo pala siya?”
Napangiti ako.
“Bonus lang iyon.”
Nagtawanan kami.
Pero sa loob-loob ko, alam ko ang tunay na sagot.
Ang pinakamagandang bagay tungkol kay Hugo ay hindi ang mukha niyang itinago niya.
Hindi ang katawan niya.
Hindi ang bilyon-bilyong pera niya.
Ang pinakamaganda sa kanya ay ang puso niyang pinili niyang protektahan kahit paulit-ulit itong sinaktan ng mundo.
At kung may isang bagay akong nais sabihin sa mga taong mabilis manghusga sa kapwa…
Ito iyon:
Huwag mong husgahan ang isang tao dahil sa balat na nakikita mo.
Dahil maaaring ang taong pinakamabilis mong pagtawanan…
Ay siya palang taong magtuturo sa iyo kung ano ang tunay na kahulugan ng pagmamahal.
At minsan…
Ang “halimaw” na kinatatakutan ng lahat ay hindi naghihintay na may babaeng makakita sa kanyang kagwapuhan.
Naghihintay lamang siya ng isang taong makakakita sa kanyang kaluluwa.
At ako iyon.
Ako si Elara.
At ang lalaking minsang tinawag ng buong siyudad na The Billionaire Pig…
ay siya ring lalaking minahal ko nang higit sa lahat.
Hindi dahil sa kanyang mukha.
Hindi dahil sa kanyang pera.
Kundi dahil sa puso niyang hindi kailanman nagbago.
At iyon ang tunay na himala ng aming kuwento.
Hindi niya kailangang alisin ang kanyang “balat” para mahalin ko siya.
Dahil matagal ko nang minahal ang lalaking nasa loob nito.
