Nagpatingin ako sa ibang gynecologist para lang magpa-ultrasound, pero nang tignan niya ang resulta at tahimik na nagtanong, “Sino ang nagpa-eksamin sa iyo dati?”, sumagot ako, “Ang asawa ko, doktor… Isa rin siyang gynecologist.” Pagkatapos ay pinatay niya ang screen, tumingin sa akin na parang may natuklasan siyang mali, at sinabing, “Kailangan ko ring magpa-eksamin. May nakikita akong hindi dapat naroon.”
Hindi ang boses niya ang natakot sa akin.
Kundi ang ekspresyon niya.
Itinigil ng bago kong gynecologist ang paggalaw ng probe, pinatay ang screen na pinapanood ko, at nagtanong ng isang tanong na nagpanginig sa akin.
“Sino ang nagpa-eksamin sa iyo dati?”
“Ang asawa ko,” sagot ko. “Gynecologist din siya.”
Lumunok siya, tumingin pabalik sa screen, at bumulong,
“Kailangan kitang suriin ngayon din. May kung ano sa loob mo na hindi dapat naroon.”
Hanggang noon, sinubukan kong kumbinsihin ang sarili ko na baka emosyonal lang ako sa pagbubuntis. Ito ang una kong anak. Pitong buwan na akong buntis. At mula sa labas, tila napakaswerte ko—isang asawang doktor, maasikaso, mapagtanggol, at laging inaalagaan ang lahat.
Kinontrol ng asawa kong si Javier ang mga bitamina ko, ang diyeta ko, ang iskedyul ko, ang ultrasound ko, maging ang temperatura ng air conditioning sa gabi. Noong una, akala ko pag-ibig iyon. Pagkatapos, iba ang pakiramdam ko.
Parang may nagmamasid sa akin.
Ipinilit niya akong magpa-prenatal checkup sa pribadong klinika niya. Lagi naman sa parehong dahilan.
“Ayokong may ibang lalaking tumitingin sa iyo.”
At ako, dahil mahal ko siya, pinili kong isipin ito bilang romansa, hindi kontrol. Pero hindi lang si Javier ang nag-abala sa akin.
Nandoon din si Carmen, ang ina niya.
Sa harap ng lahat, napakabait niya, napakaperpekto. Pero kapag kaming dalawa lang, araw-araw niya akong dinadalhan ng kakaibang amoy na herbal drink, inilalagay ang kamay niya sa tiyan ko na parang kanya, at nagsasabi ng mga bagay na parang hindi lola.
Isang hapon, inilagay niya ang kamay niya sa tiyan ko, ngumiti ng malamig, at bumulong:
“Kailangan nating alagaang mabuti ang ‘asset’ na ito.”
Asset.
Hindi anak. Hindi apo. Hindi himala.
Asset.
Simula noon, ang salitang iyon ay naging tinik sa aking tagiliran.
Kaya, pumunta ako sa klinika na iyon nang hindi sinasabi kahit kanino. Gumamit ako ng ibang pangalan. Nagbayad ako ng cash. Gusto ko lang ng pangalawang opinyon—isang simpleng ultrasound, isang doktor na magsasabing nag-o-overreact lang ako.
Sa una, ganoon ang nangyari.
Ngumiti si Dr. Morales nang makita niya ang sanggol. Malakas ang tibok ng puso ko. Maayos ang aking gulugod. Tila normal ang lahat. Halos maiyak ako sa ginhawa nang bahagyang igalaw niya ang probe… at biglang nagbago ang lahat.
Una, tahimik siya.
Pagkatapos, ini-zoom in niya ang imahe sa kanyang screen.
Pagkatapos, pinatay niya ang aking screen.
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Ano ito?” tanong ko. “Ayos lang ba ang sanggol ko?”
“Maayos naman ang baby mo,” sabi niya – pero hindi na kalmado ang boses niya.
Ipinakita niya sa akin sa screen niya ang isang bahagi malapit sa uterine wall. Malapit sa baby, may maliit at makapal na anino – masyadong malinaw para maging normal na tissue. Parang cyst. May malamig. May hindi dapat nasa katawan.
“Hindi ko pa alam kung ano iyon,” sabi niya, “pero hindi dapat nandito.”
Parang hinihingal ako.
Sinabi kong hindi pa ako naoperahan, hindi pa ako nagpa-implant, wala akong naranasan. Tinitigan niya ako na parang walang hanggan, pagkatapos ay tinanong ang tanong na nagpabago sa lahat:
“Sino ang nag-examine sa iyo dati?”
Nang sabihin ko sa kanya na gynecologist ang asawa ko, nakita kong namutla ang mukha niya.
Hindi naman sa naguguluhan siya.
Pero parang may napagtanto lang siyang isang bagay na kakila-kilabot.
Umorder siya ng agarang pagsusuri. Nag-iskedyul ng MRI. At bago ako pauwiin, may sinabi siya na hanggang ngayon ay tumatatak pa rin sa isip ko:
“Huwag mong sabihin sa asawa mo o sa biyenan mo.”
Nanginginig akong umalis ng klinika. Parang hindi man lang ako nagmaneho pauwi.
Pag-uwi ni Javier nang gabing iyon, hinalikan niya ang noo ko at tinanong kung kumusta ang araw ko – sa mahinahong boses na dating nagpapakalma sa akin.
Ngayon ay parang isang ensayo na lang.
Hindi ako nakatulog.
O kahit papaano ay nagkunwari akong hindi natutulog.
Alas-dos ng madaling araw, naramdaman kong nagising siya. Naghintay ako ng ilang segundo at pagkatapos ay sinundan siya palabas sa pasilyo. Medyo nakabukas ang pinto ng opisina niya. Mahina siyang nagsasalita sa telepono. Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino iyon.
Si Carmen pala iyon.
Huminto ako, ang isang kamay ay nasa dingding.
At narinig ko siyang nagsabi:
“Nakatingin na siya sa ibang doktor, Nay… wala naman siyang hinala.”
Nagkaroon ng sandaling katahimikan.
Tapos may sinabi pa siyang mas malala.
“Nasa lugar pa rin iyan. Hindi ito naantig ng pagbubuntis.”
Naramdaman kong nanginginig ang mga binti ko.
At hindi pa siya tapos.
“Iintindihan ko iyan.”
Ang tensyon sa kuwentong ito ay talagang nakakapanginig ng laman. Ang paglipat mula sa isang mapagmahal at “protektibong” asawa tungo sa isang taong may madilim na sikreto ay isang klasikong tema ng psychological thriller na epektibong-epektibo sa pagbuo ng kaba.
Narito ang pagpapatuloy ng kuwento (Part 2), na nakatuon sa unti-unting pagtuklas ng katotohanan at ang lumalalang panganib:
Part 2: Ang Kontrata ng Kadiliman
Halos hindi ako makahinga habang nakasandal sa malamig na pader ng hallway. Ang boses ni Javier—ang boses na dati ay nagpapatulog sa akin sa gabi—ay parang lason na pumapasok sa pandinig ko.
“Kailangan nating siguraduhin na hindi makukuha ng ibang doktor ang mga record niya,” dagdag pa ni Javier. “Kapag nalaman nilang hindi lang ito simpleng ‘asset,’ tapos na tayo.”
Dahan-dahan akong bumalik sa kwarto, pilit na hindi gumagawa ng ingay kahit nanginginig ang buong katawan ko. Humiga ako at nagkunwaring tulog nang pumasok siya makalipas ang ilang minuto. Naramdaman ko ang paghaplos niya sa buhok ko, isang haplos na dati ay puno ng pag-ibig, pero ngayon ay parang haplos ng isang mandaragit sa kanyang huli.
Ang Mensahe ni Dr. Morales
Kinabukasan, habang nasa trabaho si Javier, nakatanggap ako ng mensahe mula sa isang encrypted na number. Si Dr. Morales iyon.
“Pumunta ka rito ngayon din. Nakuha ko na ang paunang resulta ng blood test at ang pasilip sa scan. Hindi ito tumor, at lalong hindi ito natural.”
Sa loob ng opisina ni Dr. Morales, ipinakita niya sa akin ang isang papel na punong-puno ng mga terminong medikal. Pero ang paliwanag niya ang bumasag sa huling pag-asa ko na baka nagkakamali lang ako.
“Ang bagay na nakita namin sa loob mo ay isang subcutaneous biosynthetic capsule,” seryosong sabi ni Dr. Morales. “Ito ay ginagamit sa mga ilegal na clinical trials para sa gene monitoring at biological harvesting. Hindi ito para sa kalusugan mo o ng baby mo. Para ito sa pagkuha ng datos… o mas malala pa.”
“Anong ibig ninyong sabihin?” halos pabulong kong tanong.
“Ang biyenan mo, si Carmen… siya ang head ng Velasquez Bio-Tech, hindi ba?”
Tumango ako. Alam kong mayaman sila, pero ang alam ko ay mga gamot at bitamina ang negosyo nila.
“Ang pamilya nila ay kilala sa underground medical community,” patuloy ng doktor. “Ang baby mo ay hindi lang basta anak para sa kanila. Ang genetic makeup mo at ng asawa mo ay sadyang pinag-match para makabuo ng isang ‘perfect biological specimen.’ Ang kapsulang nasa loob mo? Nilalason nito ang immune system mo para hindi itaboy ng katawan mo ang mga experimental na gamot na ibinibigay sa iyo ni Javier sa anyo ng ‘vitamins.’”
Ang Paghaharap
Pag-uwi ko, nandoon na si Carmen. Nakaupo siya sa hapag-kainan, hawak ang pamilyar na tasa ng herbal tea na lagi niyang ipinapainom sa akin.
“Uminom ka muna, hija,” nakangiti niyang sabi. Pero ngayon, nakikita ko na ang katotohanan sa likod ng ngiting iyon—ang gutom ng isang negosyante, hindi ang pagmamahal ng isang lola.
Tiningnan ko ang tasa at pagkatapos ay tiningnan ko siya nang diretso sa mata. “Ano ang laman nito, Mama? Anong klaseng ‘asset’ ang pinalalaki niyo sa loob ko?”
Tumigil ang mundo sa loob ng bahay. Ang ngiti ni Carmen ay dahan-dahang naglaho, pinalitan ng isang malamig at kalkuladong ekspresyon.
“Masyado kang matanong para sa isang taong binigyan namin ng lahat,” sabi niya sa boses na walang emosyon.
Biglang bumukas ang pinto sa likuran ko. Si Javier. Hindi ko kailangang lumingon para malaman na narinig niya ang lahat.
“Javier,” tawag ko, umaasang may kaunti pang natitirang tao sa loob niya. “Sabihin mong hindi totoo ito. Sabihin mong mahal mo kami ng anak mo.”
Hindi siya sumagot agad. Lumakad siya palapit sa akin, kinuha ang tasa ng tsaa mula sa mesa, at iniabot ito sa akin.
“Inumin mo na, mahal ko,” sabi niya, ang boses niya ay bumalik sa pagiging kalmado at “maalaga” na nakakakilabot na ngayon. “Para sa ikabubuti nating lahat ito. Malapit na tayong matapos. Konting tiis na lang, at kukunin na natin ang dapat ay sa atin.”
Doon ko narealize: Hindi ako asawa sa bahay na ito. Ako ay isang incubator. Isang laboratoryo.
“Paano kung ayaw ko?” hamon ko, habang hinahawakan ang tiyan ko.
Huminga nang malalim si Javier at tumingin kay Carmen bago muling tumingin sa akin. Ang huling bahid ng pag-ibig sa kanyang mga mata ay tuluyan nang napalitan ng dilim.
“Wala ka sa posisyon para tumanggi,” bulong niya. “Dahil ang operasyon? Hindi na ito hihintayin sa panganganak mo. Gagawin natin ito… ngayon din.”