Kabanata 1: Ang Babaeng May Lahat
Sa mata ng ibang tao, parang perpekto ang buhay ni Hannah Valderama.
Nag-iisang anak siya ng isang pamilyang matagal nang kilala sa mundo ng real estate sa Maynila. Lumaki siya sa isang malaking bahay, nag-aral sa magagandang paaralan, at nasanay sa mundong halos lahat ng gusto niya ay kayang ibigay ng kanyang mga magulang.
Pero sa kabila ng yaman, hindi siya lumaking mapagmataas.
Palaging paalala ng kanyang ina, “Hindi mo pag-aari ang yaman, Hannah. Pinagkatiwala lang sa’yo.”
Kaya nang makilala niya si Marco, hindi niya tiningnan ang estado nito sa buhay.
Si Marco ay isang arkitekto. Hindi mayaman, pero matalino, mahinahon, at mahusay magsalita. May kakaiba siyang paraan ng pagpaparamdam kay Hannah na naiintindihan siya.
Noong una, tutol ang ilang kaibigan ni Hannah.
“Sigurado ka ba sa kanya?”
“Magkaiba kayo ng mundong kinalakihan.”
Ngumiti lamang si Hannah.
“Hindi naman pera ang dahilan kung bakit ako nagmamahal.”
At pinatunayan niyang seryoso siya.
Nagpakasal sila.
Sa unang tatlong taon, tila tama ang desisyon niya.
Si Marco ang unang gumigising kapag may sakit si Hannah. Siya ang naghahanda ng almusal. Siya rin ang taong unang yumayakap sa kanya kapag pagod siya sa trabaho.
Kaya nang mamatay ang mga magulang ni Hannah sa loob lamang ng dalawang taon, si Marco ang naging sandalan niya.
Pero kasabay ng pagkawala ng kanyang mga magulang ay ang pagmana niya sa napakalaking imperyo.
Mga gusali.
Mga lupa.
Mga apartment.
Mga commercial properties.
Mga investment.
Daang milyong pisong halaga ng ari-arian.
At doon nagsimulang magbago si Marco.
Unti-unting nawala ang lalaking minahal ni Hannah.
Mas madalas itong umuwi nang gabi. Mas dumalas ang business trip. At kapag tinatanong ni Hannah kung kailan sila magkakaroon ng anak, palaging may dahilan.
“Hindi pa magandang panahon.”
“Marami pa akong inaasikaso.”
“Paghandaan muna natin.”
Hindi nagreklamo si Hannah.
Hanggang isang gabi, may nakita siyang mensahe sa cellphone ni Marco.
“Mamayang gabi, dadaan ako. Huwag mong kalimutang dalhin ang wine na gusto natin.”
Ang pangalan sa itaas?
Lana.
Isang batang empleyado sa kompanya ni Marco.
Nanlamig ang mga kamay ni Hannah.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya humagulgol.
Hindi niya hinarap agad ang asawa.
Sa halip, ibinalik niya ang cellphone sa dati nitong lugar.
At sa unang pagkakataon, nagsimula siyang magtanong sa sarili:
“Sino ba talaga ang pinakasalan ko?”
Kabanata 2: Ang Lihim na Unti-Unting Lumalabas
Sa mga sumunod na linggo, tahimik na nag-imbestiga si Hannah.
Hindi siya nag-hire ng malaking detective agency.
Hindi niya sinabi sa kanyang mga kaibigan.
At lalong hindi niya ipinakita kay Marco na may alam na siya.
Sinimulan niyang tingnan ang mga dokumento ng kumpanya.
Napansin niya ang ilang kakaibang transaksyon.
May mga perang lumalabas mula sa mga account na hindi niya agad maipaliwanag.
May mga property proposal na tila masyadong pabor kay Marco.
At higit sa lahat, may ilang dokumentong may pirma niya na hindi niya maalalang nilagdaan.
Isang gabi, habang magkatabi silang kumakain, biglang nagsalita si Marco.
“Babe, kailangan kong humingi ng pabor.”
“Ano iyon?”
“May project akong gustong simulan. Kailangan ko lang gamitin ang pangalan mo bilang guarantor.”
Tinitigan siya ni Hannah.
“Magkano?”
“Hindi naman malaki.”
Pero nang makita niya ang dokumento, halos mawalan siya ng boses.
Napakalaking halaga.
“Bakit kailangan pangalan ko?”
“Dahil mas maganda ang credit standing mo.”
Ngumiti si Marco.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na nakita ni Hannah ang asawa niyang minamahal.
Nakakita siya ng isang taong unti-unting kumakain sa kanyang buhay.
Kinabukasan, pumunta siya sa family lawyer ng kanyang mga magulang.
At doon niya nalaman ang isang bagay na lalo pang nagpatibay sa kanyang hinala.
May isang lumang kondisyon sa estate plan ng kanyang pamilya.
Kung sakaling mawala siya sa hindi natural na dahilan, hindi agad mapupunta kay Marco ang buong ari-arian.
Sa halip, mapupunta muna ito sa isang trust at susuriin ang sanhi ng kanyang pagkamatay.
Ngumiti nang bahagya si Hannah.
“Attorney…”
“Opo?”
“Kung may mangyari sa akin, gusto kong siguraduhin ninyong walang sinuman ang makikinabang sa pagkamatay ko.”
Tumango ang abogado.
“Maiintindihan ko po.”
Pero hindi niya alam na ang desisyong iyon ang magiging dahilan kung bakit hindi tuluyang mawawala ang lahat kay Hannah.
Kabanata 3: Ang Aksidente
Makalipas ang ilang linggo, maulan ang buong Maynila.
May business meeting si Hannah sa Makati.
Bago siya umalis, hinalikan niya ang pisngi ni Marco.
“Maaga ako uuwi.”
Ngumiti ang kanyang asawa.
“Mag-ingat ka.”
Iyon ang huling pagkakataong nakita siya ni Marco na parang isang ordinaryong asawa.
Habang nagmamaneho si Hannah, biglang nawalan ng kontrol ang sasakyan.
Dumulas ang mga gulong sa basang kalsada.
Isang malakas na tunog.
Isang matinding impact.
At pagkatapos…
Dilim.
Nang dalhin siya sa ospital, malubha ang kanyang kalagayan.
Nasa ICU siya.
Hindi siya nagigising.
Kailangan niya ng ventilator para makahinga.
Nang makarating si Marco, hindi siya mukhang asawang nawalan ng mundo.
Tahimik siyang nakatayo sa labas ng ICU.
At may isang taong sumunod sa kanya.
Si Lana.
“Marco…”
“Shh.”
“Paano kung mabuhay siya?”
Tumingin si Marco sa salamin ng ICU.
“Hindi puwede.”
Nanginginig ang boses ni Lana.
“Pero asawa mo siya.”
“At nasa kanya ang lahat.”
Tumahimik si Lana.
Pagkatapos ay sinabi ni Marco ang mga salitang hindi na niya kailanman mababawi.
“Kung hindi siya magising, sa atin ang lahat.”
Kabanata 4: Ang Gabi ng Kasalanan
Makalipas ang ilang oras, dumating ang pagbabago ng duty ng medical staff.
Tahimik ang corridor.
Pumasok si Marco sa ICU.
Nakahiga si Hannah.
Walang galaw.
Nakakonekta sa mga makina.
Tinitigan siya ni Marco nang ilang segundo.
Sa isang bahagi ng kanyang puso, may maliit na alaala ng kanilang unang taon ng pagsasama.
Ang unang date nila.
Ang unang bahay na pinuntahan nila.
Ang unang pagkakataong sinabi niyang mahal niya ito.
Ngunit pinatay niya ang lahat ng iyon sa isang desisyon.
Lumapit siya sa ventilator.
Nanginginig ang kamay niya.
“Patawad,” bulong niya.
Pero hindi iyon tunay na paghingi ng tawad.
Tinanggal niya ang suporta sa paghinga.
Tumunog ang alarm.
Mabilis niyang pinatay ang isang bahagi ng system.
Pagkatapos ay lumabas.
Kasama niya si Lana.
Pareho silang naglakad palayo.
Hindi nila alam…
May mga matang nakamasid sa kanila.
Kabanata 5: Ang Babaeng Hindi Namatay
Dalawang araw ang lumipas.
Ipinahayag na namatay si Hannah dahil sa komplikasyon mula sa aksidente.
Umiyak si Marco sa harap ng mga kamag-anak.
Napakahusay niyang gumanap.
“Hindi ko alam kung paano ako mabubuhay nang wala siya…”
May mga yumakap sa kanya.
May mga nakiramay.
May mga nagsabing napakaswerte ni Hannah na nagkaroon ng asawang nagmamahal sa kanya.
Sa isang sulok, tahimik na nakatingin ang family lawyer.
Wala itong sinabi.
Matapos ang libing, umuwi si Marco sa bahay.
Sa wakas, akala niya tapos na ang lahat.
Makalipas ang tatlong araw…
May kumatok sa pintuan.
Isang courier.
“Para kay Ginoong Marco Valderama.”
“Kanino galing?”
“Walang pangalan po.”
Kinuha ni Marco ang sobre.
Makapal ito.
Sa loob ay may isang USB.
At isang maliit na papel.
Apat na salita lamang ang nakasulat.
AKALA MO BA, PATAY NA?
Nanlamig ang buong katawan ni Marco.
Kabanata 6: Ang Video
Isinaksak niya ang USB sa laptop.
May isang video.
Pinindot niya.
At biglang lumitaw sa screen ang mukha ni Hannah.
Maputla.
May benda sa ulo.
Ngunit buhay.
Huminga nang malalim si Marco.
“Hindi…”
Ngumiti si Hannah sa video.
Hindi ito ang dating ngiti ng asawang umiibig.
Ito ay ngiti ng isang babaeng nakahanda nang harapin ang katotohanan.
“Marco.”
Huminto siya.
“Kung pinapanood mo ito, ibig sabihin ginawa mo ang ginawa ko nang matagal nang pinaghahandaan.”
Napaatras si Marco.
Nagpatuloy si Hannah.
“Alam ko na tungkol sa inyo ni Lana.”
Lumabas sa screen ang ilang larawan.
Si Marco at Lana.
Magkasama.
Sa restaurant.
Sa hotel.
Sa opisina.
May mga mensahe.
May mga dokumento.
May mga recording.
“Hindi aksidente ang nangyari sa akin.”
Napatayo si Marco.
“Ano?”
“Alam kong may panganib. Kaya bago ako bumiyahe noong araw na iyon, gumawa ako ng mga hakbang.”
Nagbago ang video.
Makikita ang family lawyer.
May hawak itong mga dokumento.
“Binago ko ang aking estate plan. Kung sakaling mamatay ako sa kahina-hinalang paraan, walang mapupunta sa iyo.”
Humigpit ang panga ni Marco.
“Hindi…”
“Lahat ng ari-arian ko ay mapupunta sa foundation na itinatag ko para sa mga pamilyang nangangailangan.”
Napaupo si Marco.
Pero hindi pa tapos ang video.
Lumabas ang footage mula sa loob ng ICU.
Malinaw.
Napakalinaw.
Makikita si Marco na pumapasok.
Makikita siyang lumapit sa ventilator.
At makikita siyang gumawa ng bagay na inaakala niyang walang makakakita.
Napahawak si Marco sa ulo niya.
“Hindi maaari…”
Sa video, muling nagsalita si Hannah.
“Akala mo walang nakakakita sa’yo.”
Tumigil siya sandali.
“Pero hindi mo alam kung sino ang tunay na nagbabantay sa akin.”
Kabanata 7: Ang Bitag
Hindi pala totoong ordinaryong ICU staff ang ilang taong naroon.
Sa tulong ng pamilya at ng isang pribadong security team, minonitor ang lahat ng kilos ng mga taong may access kay Hannah.
Nakuha ang footage.
Nakuha ang mga komunikasyon.
At nakuha ang mga dokumentong nag-uugnay kay Marco at Lana sa pagtatangkang kontrolin ang kanyang mga ari-arian.
Ang “kamatayan” ni Hannah ay bahagi ng isang planong ginawa upang ilantad ang katotohanan.
Hindi siya namatay.
Inilipat siya sa ligtas na pasilidad.
At habang ginaganap ang kanyang libing…
Si Hannah ay nakahiga sa isang tahimik na kuwarto, unti-unting nagpapagaling.
Pinanood niya mula sa malayo ang seremonyang para sa sarili niyang “kamatayan.”
Masakit.
Napakasakit.
Pero kailangan niyang gawin iyon.
Dahil gusto niyang malaman kung hanggang saan kayang pumunta ng taong minahal niya.
At ngayon, alam na niya.
Kabanata 8: Ang Pagbagsak
Hindi pa tapos ang video nang makarinig si Marco ng malalakas na katok.
“Police! Buksan ang pinto!”
Namula ang mukha niya.
Tumakbo siya patungo sa likurang pintuan.
Pero huli na.
Pumasok ang mga awtoridad.
“Marco Valderama, inaaresto ka namin kaugnay ng imbestigasyon sa pagtatangkang pagpatay at iba pang kaugnay na krimen.”
“Wala kayong ebidensya!”
Tumingin ang isang opisyal sa laptop.
“Sigurado ka?”
Sa labas, may isa pang sasakyan.
Bumukas ang pinto.
At bumaba si Hannah.
Hindi siya multo.
Hindi siya bangkay.
Hindi siya alaala.
Buhay siya.
Huminto si Marco.
“Hannah…”
Lumapit siya nang ilang hakbang.
“Babe…”
Umiling si Hannah.
“Wag mo akong tawaging ganoon.”
Naluha si Marco.
“Patawarin mo ako.”
Tinitigan siya ni Hannah.
“Para saan?”
“Minahal kita.”
Napangiti si Hannah nang mapait.
“Hindi mo minahal ako.”
Tumahimik ang paligid.
“Minahal mo ang perang akala mong mapapasayo kapag nawala ako.”
Iyon ang mga salitang tuluyang nagpabagsak kay Marco.
Kabanata 9: Si Lana
Samantala, si Lana ay nahuli rin sa isang hotel.
Naghahanda na siyang umalis.
May maleta.
May pera.
May mga dokumento.
At may ticket para sa pag-alis.
Ngunit bago pa siya makalayo, dumating ang mga awtoridad.
Nang malaman niyang nahuli na si Marco, nagsimula siyang umiyak.
“Hindi niya sinabi sa akin na ganito kalala!”
Ngunit huli na.
May mga mensahe.
May mga pag-uusap.
May mga plano.
At higit sa lahat, may ebidensya.
Ang planong akala nila ay perpekto ay isa palang bitag na unti-unting sumara sa kanilang dalawa.
Kabanata 10: Ang Bagong Buhay ni Hannah
Lumipas ang mga buwan.
Hindi naging madali kay Hannah ang lahat.
Kahit nakaligtas siya, may mga gabing hindi siya makatulog.
Minsan, naaalala niya ang lalaking minahal niya.
Ang lalaking pinili niya kahit hindi ito gusto ng lahat.
Ang lalaking minsang nangakong hindi siya iiwan.
At ang parehong lalaking muntik nang pumatay sa kanya para sa pera.
Ngunit isang araw, tumayo siya sa harap ng malaking salamin sa kanyang opisina.
Hindi na siya ang dating Hannah.
Hindi na siya ang babaeng basta nagtitiwala.
Hindi na rin siya ang babaeng naniniwalang sapat ang pagmamahal para maprotektahan ang isang relasyon.
Mas matatag na siya.
Mas maingat.
Mas matalino.
At higit sa lahat, alam na niya ang halaga ng kanyang sariling buhay.
Hindi niya ginamit ang yaman upang maghiganti.
Ginamit niya ito upang tumulong.
Nagtayo siya ng foundation para sa mga biktima ng domestic abuse, mga pamilyang nawalan ng kabuhayan, at mga taong walang kakayahang ipaglaban ang kanilang sarili.
Sa unang proyekto ng foundation, may isang batang babae na lumapit sa kanya.
“Miss Hannah, salamat po.”
Ngumiti siya.
“Bakit?”
“Dahil may tumulong sa amin.”
Napayuko si Hannah.
At sa unang pagkakataon matapos ang lahat, nakaramdam siya ng kapayapaan.
Nawala man sa kanya ang isang pag-ibig…
Nakuha naman niya ang isang bagay na mas mahalaga.
Ang kanyang sarili.
Bago siya umalis sa opisina, tumingin siya sa bintana.
Sa ibaba, abala ang lungsod.
Maingay.
Mabilis.
Walang pakialam sa mga sugat na dala ng bawat tao.
Huminga nang malalim si Hannah.
At sinabi sa sarili:
“Hindi lahat ng nawawala sa buhay mo ay isang kawalan. Minsan, ang pagkawala ng maling tao ang unang hakbang para mailigtas mo ang sarili mo.”
At doon nagsimula ang bagong buhay ni Hannah.
Hindi bilang asawa ng isang mayamang pamilya.
Hindi bilang tagapagmana.
Kundi bilang isang babaeng minsang muntik nang mawala ang lahat…
pero bumangon at piniling mabuhay.
